De ongelijke behandeling van ouders in situaties van huiselijk geweld

Onze verwachtingen van moeders en vaders in situaties van huiselijk geweld zijn totaal verschillend.
Moeders worden bijna als vanzelfsprekend verantwoordelijk gehouden voor het welzijn van de kinderen en vaders niet of veel minder. Vrouwelijke slachtoffers van huiselijk geweld over heel de wereld delen de ervaring dat ze hun kinderen proberen te beschermen, maar desondanks beschuldigd worden van “voor hun partner kiezenboven de kinderen”, “falen als beschermende ouder” en zich schuldig maken aan “oudervervreemding”. Zonder goed te kijken naar wat er feitelijk gebeurt, kunnen dergelijke beschuldigingen zelfs de rechtvaardiging vormen om kinderen van hun beschermende ouder (meestal de moeder) te scheiden. Deze schadelijke beweringen kunnen gedijen in omgevingen waarin het gedrag van de gewelddadige ouder (meestal de vader) wordt genegeerd terwijl moeders impliciet de schuld krijgen van de negatieve gevolgen van huiselijk geweld en verantwoordelijk worden gesteld voor de oplossing door de hulp als vanzelfsprekend vooral op hen te richten.

Omdat zij niet worden aangesproken op het effect van hun gedrag op het ouderschap van de moeder en rechtstreeks op de kinderen krijgen vaders geen kans om te veranderen.

De aandacht van de hulpverlening en autoriteiten gaat bijna altijd naar de moeder in plaats van naar de veroorzaker van het geweld (meestal) de vader. Hoe kunnen we ons bewust worden van onze aannames en tegelijkertijd onze kennis over huiselijk geweld inzetten daar waar deze nodig is? Hoe houden we onze ogen gericht op de veroorzaker van het geweld in plaats van de aandacht af te wenden naar het slachtoffer?

Meld hier aan voor het congres, dat mede wordt georganiseerd door Civil Care.